कञ्चनपुर, कार्तिक  ४ मंगलबार , दुई वर्षअघि गाजाको रणभूमिबाट बन्धक बनेका कञ्चनपुरका विपिन जोशी आज अन्ततः आफ्नै मातृभूमिको माटोमा विश्राम लिए।

 महाकाली नदीको किनारमा जब उनको पार्थिव शरीर आगोमा विलीन हुँदै थियो, सम्पूर्ण वातावरण मौन र भावुक बनेको थियो

विपिनका बुवा महानन्द जोशी र ठूलोबुवाका छोरा किशोर जोशीले दागबत्ती दिए — आँखामा अश्रु, मुटुमा गर्व। दाहसंस्कार अघि सशस्त्र प्रहरीको टुकडीले औपचारिक सलामी दिएको थियो। प्रमुख जिल्ला अधिकारी लक्ष्मण ढकालले नेपालको राष्ट्रिय झण्डा ओढाएर राष्ट्रको तर्फबाट सम्मान प्रकट गरे।

उनीहरूको शोकमा सहभागी हुन नेपालका लागि इजरायलका राजदूत श्मुलिक आरी बास स्वयम् घाटसम्म पुगे। विपिनको पार्थिव शरीरमा इजरायलको झण्डा ओढिएको दृश्यले दुई देशबीचको मानवीय सम्बन्धको गहिरो झल्को दिएको थियो। राजदूतले इजरायली राष्ट्रपतिको शोक सन्देश वाचन गर्दै भने, “विपिन शान्तिको लागि बाँच्न चाहन्थे, तर द्वन्द्वको ज्वालामा जले।”

विपिन सन् २०२३ अक्टोबर ७ मा हमासद्वारा बन्धक बनाइएका थिए। युद्ध रोकिएपछि दुई वर्षको प्रतिक्षापछि इजरायलले विपिनको शव नेपाललाई हस्तान्तरण गर्‍यो। सोमबार काठमाडौं आइपुगेको शवलाई प्रधानमन्त्री सुशीला कार्कीसहित सरकारी प्रतिनिधिले श्रद्धाञ्जली अर्पण गरेपछि सेनाको सहयोगमा उनको गृहजिल्ला ल्याइएको थियो।

आज महाकाली किनारले एउटा सपूतलाई विदा गर्‍यो — जसले आफ्नो जीवनको अन्तिम सास परदेशमा तानियो, तर मातृभूमिमा फर्केर राष्ट्रको सम्मान पायो। विपिनको अन्तिम यात्रा केवल एउटा परिवारको पीडा होइन, शान्तिको मूल्य बुझाउने एउटा सन्देश पनि हो।