देशभर स्वतन्त्र विद्यार्थी युनियन (स्ववियु) निर्वाचनको रौनक फेरि एकपटक चुलिएको छ। विद्यार्थी आन्दोलनको पुरानो परम्परालाई समेट्दै क्याम्पसहरूमा उत्सवजस्तो माहोल देखिएको छ। 

यद्यपि २०३० देखि २०६० को दशकको झैं तीव्र रापताप छैन, यो चुनावले अझै पनि विद्यार्थी राजनीति र चेतनाको ताप साँचिरहेको छ।

त्रिभुवन विश्वविद्यालयअन्तर्गतका आंगिक तथा सामुदायिक क्याम्पसहरूमा पुराना विद्यार्थी संघ–संगठनहरूको पकड कायम देखिन्छ। लोकतान्त्रिक र प्रगतिशील धारका संगठनहरू धेरैजसो स्थानमा विजयी भइरहेका छन्। 

र्‍याली, नारा र ब्यानरसँगै जितको उल्लास छताछुल्ल भएको छ।तर काठमाडौं उपत्यकाको प्रतिष्ठित क्याम्पस—पुल्चोक इन्जिनियरिङ भने अपवाद बन्यो। यहाँ स्वतन्त्र उम्मेदवार स्वयं श्रेष्ठले सबैलाई चकित पार्दै अध्यक्ष पद जितेका छन्। परम्परागत संगठनको प्रभाव तोड्दै, स्वतन्त्र नेतृत्वको छाया बलियो बनेको संकेत यो जितले दिएको छ।

पुल्चोक क्याम्पसमा ३,८०७ मध्ये २,९७९ विद्यार्थीले मतदान गरेका थिए—उच्च मतदान सहभागिताले पनि चुनावप्रतिको विद्यार्थी उत्साहलाई प्रमाणित गर्‍यो।

अब प्रश्न उठिरहेको छ—के स्वतन्त्र उम्मेदवारहरूको यो अग्रसरता अरू क्याम्पसमा पनि देखिने हो? कि यो केवल एक अपवाद मात्रै हो?

जो भए पनि, स्ववियु चुनाव फेरि एकपटक क्याम्पसको बहसको केन्द्रमा छ।