काठमाडौं भाद्र २५ – राजधानीमा धुवाँ र चर्को नाराबाजीबीच सत्ता अचानक शून्यमा झरेको छ। दुई दिनसम्म निरन्तर रुखझैँ उभिएको आन्दोलनको दबाब थेग्न नसकेर प्रधानमन्त्री केपी शर्मा ओलीले मंगलबार दिउँसो २:२४ बजे राजीनामा दिए। तर त्यतिबेला मुलुकको भविष्य कसको हातमा छ भन्ने प्रश्न अझ गहिरिँदै गएको थियो।

राजीनामाको केही मिनेटमै सिंहदरबारदेखि शीतलनिवाससम्म आक्रोशित भीड पसिसकेको थियो। दिउँसो २:१५ बजेतिर आन्दोलनकारीले राष्ट्रपति निवासतर्फ धावा बोल्दा नेपाली सेनाले तत्कालीन चेतावनी दियो – “यहाँ सुरक्षित छैन।” त्यसपछि राष्ट्रपति रामचन्द्र पौडेललाई सेनाको हेलिकप्टरमा अज्ञात दिशातर्फ उडाइयो।

तर विमान कतै ओझेल परेझैँ भयो। बेलुकी ६ बजे मात्रै अज्ञात स्थानबाट राष्ट्रपतिको सन्देश प्रसारित भयो – “वार्तामा आउनुहोस्।” त्यसपछि उनको अवस्थाबारे सेना मौन रह्यो। राष्ट्रपतिको बेपत्ता उपस्थितिले सत्ता रिक्तताको अन्धकार अझ गाढा बनायो।

यसबीच, कामचलाउ प्रधानमन्त्रीको जिम्मेवारी दिइएका ओली पनि अचानक गायब भए। बालुवाटारबाट सेनाको हेलिकप्टरले उद्धार गरेपछि उनी कहाँ छन् भन्ने प्रश्न अझै अनुत्तरित छ। सामाजिक सञ्जालमा “देश छोडे” भन्ने हल्ला फैलियो, तर निकट सूत्रले उनलाई नेपालमै सुरक्षित रहेको मात्र भने।

देशमा राजनीतिक नेतृत्व अदृश्य भइसकेको बेला एक मात्र सक्रियता देखिन्थ्यो – सुरक्षा निकाय र मुख्यसचिव एकनारायण अर्यालको। उनी सचिवालयमा बसेर विज्ञप्ति निकालिरहेका थिए, तर निर्णय गर्ने शक्ति छैन भन्ने सबैलाई थाहा थियो।

पूर्वमुख्यसचिव लीलामणि पौड्यालले यस अवस्थालाई संक्षेपमा भने, “कार्यपालिकाको नेतृत्व निष्क्रिय छ। सेना सक्रिय भए पनि परमाधिपति राष्ट्रपति नै हुन्। तर राष्ट्रपति नै कहाँ छन् भन्ने प्रश्न खुला छ।”

राष्ट्रपति बेपत्ता, प्रधानमन्त्री मौन, संसद् आक्रान्त, सिंहदरबार जलेको—यो दृश्य कुनै साधारण दिनको समाचार थिएन। यो एक राजनीतिक थ्रिलरको अध्याय थियो, जसको अर्को पानामा के लेखिएको छ भन्ने अझै कसैलाई थाहा छैन।